Thuis en nieuwe foto's

Hoi Allemaal, Inmiddels ben ik weer heelhuids thuisgekomen. Opgehaald op Schiphol door mijn Pa en Ma en thuis was mijn zus Wanda er ook nog. Na een nachtelijke escapada van Marc Platschorre hing er ook nog een welkomstversiering. Een hele leuke ontvangst dus. Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor het meeleven en voor de reacties op deze weblog en per email. Het was een fantastische belevenis en laat het de komende tijd nog verder op me inwerken. Ik heb nog wat nieuwe foto's toegevoegd op http://uk.pg.photos.yahoo.com/ph/rlindhoudt/album?.dir=ef2a&.src=ph&store=&prodid=&.done=http%3a//uk.pg.photos.yahoo.com/ph//my_photos Hasta la vista!

The end: 7 meren, een maagdelijke vulkaan en terug in Buenos Aires

Het zit er bijna op, ik ben weer terug in Buenos Aires en morgen stap ik op het vliegtuig naar Nederland met een tussenstop in Milaan. De afgelopen week heb ik nog 300 km gefietst. Eerst vanuit Bariloche met de bus 90 km naar Villa La Angostura voor de start van de 7 meren route naar San Martin de los Andes. Villa La Angostura is een skidorp waar Maxima´s ouders een verblijf hebben als ik het goed heb begrepen. Beetje Amerikaans namaak met veel houten huizen maar beter om te verblijven dan Bariloche. In Bariloche had ik iets verkeerd gegeten of gedronken want ik had al een paar dagen last van mijn maag en kon weinig eten. Toen het iets beter ging ben ik op de fiets door het Los Arrayanes park gereden over een wandel/mountain bike pad. In dit park komt de vrij zeldzame en bijzonder mooie Arrayane boom voor met een lichtbruine stam en takken, ongeveer 100 hectare. De volgende dag ben ik begonnen met de 7 meren tocht en dat viel niet mee met een tegenstribbelende maag. Het was wel weer bijzonder mooi met steeds weer een nieuw meer na een aantal km. Na 52 km waarvan 40 km niet geasfalteerd vond ik een mooie plaats om te kamperen en te overnachten. De sterrenhemel was weer indrukwekkend maar helaas nog niet hetzelfde als 7 jaar geleden in de jungle in Bolivia waar de Melkweg nog veel beter te zien was. Ik kon nog steeds weinig eten waardoor de volgende dag nog behoorlijk zwaar was ondanks de geringe afstand van 55 km. Het ging wel aardig op en neer en het eerste stuk van 10 km was nog onverhard terwijl dat op de kaart verhard moest zijn. Onderweg kwam ik weer verschillende meren, een mooie waterval en een ´continental divide´ tegen, dwz een rivier waarvan 1 deel naar de Atlantische Oceaan (naar het Oosten) stroomt en een ander deel naar de Pacific (naar het Westen). Het laatste stuk naar San Martin was een heerlijke afdaling met haarspeldbochten. San Martin ligt aan een groot meer, ook daar weer veel houten huizen. Heerlijk van de zon genoten op een veranda-terras op de eerste verdieping van ee cafe/restaurant. Helaas kon ik ook nu nog niet genieten van het heerlijke Argentijnse eten, de gedachte aan biefstuk maakte me al misselijk. De volgende middag ben ik naar Junin de los Andes gereden, de makkelijkste 40 km van de hele reis, bijna geheel wind mee en redelijk vlak. Junin is een stuk kleiner dan San Martin en vooral bekend en geliefd door vissers (fly-fishing). Ik kon daar voor het eerst sinds een week weer eens wat avondeten door mijn keel krijgen in een restaurant. Iemand vertelde me dat vrij veel mensen die uit Bariloche komen in San Martin 5 dagen ziek zijn en vaak daar naar de dokter moeten voor een prik. Inmiddels had ik vulkaan Lanin als einddoel van mijn fietsreis uitgekozen. Dit is een vulkaanmaagd van 3700m die nog niet is uitgebarsten, dus nog met een perfecte punt. Aan 1 kant (de zuidelijke niet-zonkant, de zon draait hier namelijk over het Noorden en niet over het Zuiden zoals in Nederland op het noordelijk halfrond) is Lanin bedekt met een gletsjer. Lanin is de hoogste vulkaan in een thermisch gebied met nog 3 andere vulkanen. Ik heb nog even geinformeerd of het mogelijk was om de vulkaan te beklimmen, maar daarvoor is een gids noodzakelijk en bij gebrek aan toeristen waren er geen tours. In de zomer (januari/februari) is het mogelijk in 2 dagen de vulkaan te beklimmen vanaf de noordzijde. Als alternatief ben ik 60 km met de fiets naar de mooiere zuidkant van Lanin gereden over een slechte niet geasfalteerde weg met veel zand waardoor ik soms het gevoel had over het strand van Scheveningen te rijden. Bij het eindpunt (de weg liep dood) aangekomen was daar een schitterend uitzicht op Lanin. Met een roeiboot kon ik met alle spullen naar de overkant van het meer om daar te kamperen op een hele rustige plek waar verder niemand was. De eigenaar van de roeiboot was een Mapuche indiaan die daar samen met zijn 2 broers woonde. Geen van allen hadden ze nog een vrouw kunnen vinden die daar wilde wonen op deze bijzonder mooie plek. De volgende dag heb ik weinig ondernomen, een beetje in de zon gelegen aan het meer en ´s middags nog met een catamaran-boot een tocht over het meer gemaakt. Daarna heb ik een lift met een pick-up teruggenomen naar Junin. De volgende dag ben ik met de bus terug naar Bariloche gegaan naar het hostel waar ik eerder verbleef. Dat was nu zo goed als volledig gevuld met Israeliers en voelde me daar totaal niet thuis, maar was wel praktisch (midden in centrum) om de fiets weg te brengen naar de post. Het verhaal van elke Israelier in Patagonie is standaard. Elke Israelier (man en vrouw van rond de 22 jaar) gaat na zijn diensttijd op reis voor minimaal een half jaar. Vandaar dat er hier maar ook elders in de wereld zoveel zijn. Ze reizen vaak in groepen. Soms zijn hele restaurants en hostels volledig gericht op Israeliers, maar sommige hostels weigeren ze. Ze zijn namelijk vaak luidruchtig, doen alsof ze thuis zijn en houden weinig rekening met anderen, ze vinden altijd alles te duur en zullen altijd proberen af te dingen. Als je ze alleen tegenkomt zijn ze overigens bijna altijd wel aardig. Afgelopen maandag heb ik de fiets naar de Correo Argentino gebracht om met de post te versturen naar Zweden. De kosten vielen iets hoger uit dan verwacht, ongeveer 250 euro, doordat ik achteraf beter het gewicht had kunnen verdelen over de 2 pakketten, nu had ik een pakket van 18 en 1 van 23 kilo. Die extra 3 kilo van het tweede pakket was de helft van de prijs van een pakket van 20 kilo aangezien het maximum normaal 20 kilo was. (ik had autorisatie gekregen voor 30 kilo). Argentinie is nog een behoorlijk inefficient en bureaucratisch land, in de Correo staat bv altijd een lange wachtrij met veel toeristen met hun kaarten. De enige plaats waar je postzegels kunt kopen is namelijk daar aan het loket. Hier in Buenos Aires stond vanochtend een wachtrij van een paar honderd meter voor een gebouw van justitie om een papiertje te bemachtigen dat je geen antecenten hebt. Van dit soort dingen dus. Als Argentinie echt vooruit wil komen zullen ze toch wat slimmer te werk moeten gaan. Nadat ik met fiets had weggebracht heb ik mijn vliegticket naar Buuenos Aires een dag vervroegd, nog een dag Hebreeuws om me heen trok ik niet meer. In Buenos Aires zit ik nu weer in hetzelfde hostel (V&S)als aan het begin en zijn veel meer nationaliteiten aanwezig. Gisteravond met een groep uit eten geweest bij een Tenedor Libre, wederom geweldig vlees, chinees en toetjes totdat ik moeite begon te krijgen met ademen. Volgens mij ben ik aardig aangekomen. Daarna zijn we nog wat wezen drinken in een bar, de groep was echter aardig uitgeblust aangezien ze in het weekend tot laat waren wezen stappen. Na 2 caipirinha´s (braziliaanse rum met limoen en suiker en ijs) voelde ik me behoorlijk dronken, niets meer gewend na zolang fietsen. Vandaag een beetje wezen shoppen en nog een keer Recoleta (begraafplaats met huisjes) bezocht. Dit is dan het eind van 2 maanden Patagonie die behoorlijk anders verliepen dan gedacht. Patagonie is niet zozeer bijzonder vanwege de variatie in landschap, flora en fauna maar vanwege de enorme uitgestrektheid en ongereptheid. Veel van het landschap kun je ook tegenkomen in de Rocky Mountains, Zwitserland, Noorwegen of IJsland. Doordat er weinig verkeer is, is het heerlijk om doorheen te fietsen. De wind, hoogteverschillen, afstanden en ongeasfalteerde wegen maken het fietsen tot een echte uitdaging. Qua landschap zijn de highlights voor mij Tierra del Fuego, Torres del Paine, Perito Moreno, Fitz Roy en Lanin. Als ik eerlijk ben, waren de highlights van mijn reis 7 jaar geleden in Zuid-Amerika van een ander (mooier, bijzonderder) kaliber (Galapagos, Machu Pichu, Salar de Uyuni, Iguazu watervallen). Ik ben dus blij dat ik een extra dimensie aan de trip heb toegevoegd met het fietsen.

BARILOCHE!

Yes, na 2450 km en 32 fietsdagen is het zover, ik heb Bariloche gehaald. Het was een geweldige dag gisteren, een schitterend landschap om doorheen te rijden langs 3 mooie blauwe meren, het was windstil en de zon scheen volop. De versnellingen deden het na de reparatie in Esquel als nooit tevoren. Het was een geweldig gevoel om Bariloche binnen te rijden, het einde van een niet geplande noch voorbereide fietsreis die zomaar ontstond in Ushuaia. Het ging niet vanzelf, door de vele problemen met de fiets heb ik in Calafate zelfs overwogen om er maar mee te kappen, maar ik ben blij dat ik heb doorgezet want het was een fantastische ervaring. 

Bariloche valt helaas een beetje tegen, een te grote stad in pampa landschap met veel (vracht)auto´s en dus uitlaatgassen. Hier wil ik zien uit te vinden wat de beste manier is om de fiets en overige spullen naar Zweden te transporteren. Volgende week wil ik nog 100 km fietsen van de 7 meren route tussen Villa Angustura en San Martin de los Andes. Eerst minimaal 2 dagen rust.

Esquel - El Bolson (175 km)

Vandaag even aan mijn dijen gewerkt en 175 km over asfalt gereden. De eerste 120 km waren pampa, heuvelachtig kaal gebied met wat bergen in de achtergrond met sneeuw op de toppen. Vanaf Esquel ging het eerst 450 m omhoog en daarna heuvel op heuvel af. Na 90 km kreeg ik aardig wind tegen gedurende 30 km over een kaal vlak stuk. De laatste 55 km veranderde het landschap totaal, veel dennebomen, veel fruittelers langs de weg waar je fruit en jam kunt kopen, een veel toeristischere streek. Dit ging voor het grootste deel bergaf met wind tegen. Vlak voor El Bolson nog een beklimming van 150 m. Vanochtend om half negen vertrokken en 7 uur aangekomen, totaal 8 1/2 uur op de fiets met een gemiddelde van 20.5 km per uur, niet slecht. Ik ga nu naar de Tenedor Libre, all you can eat voor iets van 6 euro, mmm.

Die Tenedor Libre was geweldig, vooral de toetjes die ik met een hoop slagroom heb overgoten. Als je uit Chili komt is dit helemaal een verademing. Chilenen eten vaak soep met wat aardappelen, taai vlees (lijkt op afval vlees) en nauwelijks groenten. In huis is het vaak een zooitje en soms ziet het er ronduit smerig uit. De Argentijnen zijn wat dat betreft beschaafder, de huizen zien er netjes uit en het eten is geweldig, het vlees (in alle opzichten) is het beste van de wereld.  Qua werkmentaliteit zit het wel goed met de Chilenen, het zijn harde werkers. In Cochrane zat ik een een hospedaje met een aantal wegwerkers die ´s ochtends vroeg de indruk maakten graag aan de slag te willen en niet te treuzelen met het eten. In Esquel was de enige kapper die om 2 uur open was een Chileense mevrouw, zij vond de Argentijnen maar lui, ze was iedere dag behalve zondag open vanaf ongeveer 10 tot 10.

Zo meteen op weg naar Bariloche. Het is nog ongeveer 130-140 km. Afhankelijk van hoe het gaat, kom ik vandaag of morgen aan. Er moet behoorlijk geklommen worden, van 300m naar 1200m.

Trevelin - Esquel

Vanochtend 23 km verder gefietst naar Esquel, een grotere stad en heb een goede fietsenmaker gevonden. De fiets heeft het zwaar te verduren gehad. Er zit ook nog speling en een slag in het achterwiel. De fietsenmaker kon niet geloven dat ik met de tandwielen en ketting maar 1000 km had gefietst zo slecht zag het eruit. Ze hebben hier nieuwe tandwielen en een ketting. Er ontbreekt helaas een verbogen onderdeel wat in heel Argentinie niet te koop is. Als het goed is, is eind van de middag alles gerepareerd voor ongeveer 100 US dollar inclusief onderdelen wat me meevalt. In de tussentijd ben ik naar de peluqeria geweest om mijn hoofd wat aerodynamischer te maken voor de resterende kilometers en heb de was weggebracht. Morgen op weg richting El Bolson. El Bolson schijnt volgens 2 Amerikanen van het raften een soort hippie stad te zijn en bekend om ´smoking pod´ oftewel marihuana. Nou dat laat ik graag aan hen over. Zaterdag hoop ik in Bariloche aan te komen...

PS Er staan nieuwe foto´s op http://uk.pg.photos.yahoo.com/ph/rlindhoudt/album?.dir=11f9&.src=ph&store=&prodid=&.done=http%3a//uk.pg.photos.yahoo.com/ph//my_photos 

 

Coihaique - Futaleufu - Trevelin (Argentina)

Inmiddels ben ik in Trevelin aanbeland in Argentinie. Eerder vandaag ben ik wezen raften in Futaleufu. Wat een ongelooflijke mooie rapids van de 4e en 5e klasse hebben ze daar, in totaal ongeveer 10 gedaan in 17 km. Niemand is uit de boot gevallen. Ondanks dat het soms flink tekeer ging en de gids aan het roer bijna voorover viel, had ik stiekum op nog meer spektakel gerekend. 

De Carretera Austral zit er inmiddels dus op. De 1000 km waarvan 80% niet geasfalteerd ben ik in 14 dagen overheen gecrosst warvan 2 rustdagen. Nu begin ik pas langzaam te beseffen wat een geweldige ervaring en uitdaging het is om zo lang achter elkaar ongerepte natuur om je heen te zien met slechts een niet geasfalteerde weg daar doorheen. Het zal niet lang meer duren of de Carretera is volledig geasfalteerd waardoor de uitdaging zal afnemen en het karakter zal veranderen als daardoor meer mensen er gaan wonen en meer hout gekapt zal worden. De ongereptheid zal zeker afnemen. Dit wordt overigens in Chili onderkend, er zijn hier verschillende instituten die in natuurbehoud onderwijzen.

Morgen ga ik richting Esquel. Daar moet weer wat reparatiewerk aan mijn fiets worden verricht. 1000 km Carretera heb ik geen probemen gehad maar 25 km voor Futaleufu ging het eerst mis met mijn ketting, die weer brak maar kon repareren (nog korter), maar daarna kwam mijn versnellingsapparaat tussen de spaken en was alles verbogen. Dus meegelift met een vrachtwagen en de volgende dag kon ik het repareren door de oude versnelling weer te gebruiken met een onderdeel van het verbogen ding. Het loopt niet gesmeerd maar ik kom ermee tot Esquel zolang er geen steile beklimmingen zijn. Na deze reis kan ik een bijbaantje als fietsenmaker beginnen op mijn vrije maandag.

Verdere bijzonderheden van de Carretera. Vanuit Coihaique ben ik samen met Reiner de Duitse fietser verder gereden eerst 90 km over asfalt naar Villa Manihuales en dat ging lekker vlot. De volgende dag kregen we al snel weer ripio (ongeasfalteerd). en ging het bijzonder langzaam aangezien Reiner geen mountain bike voorband heeft. Dat scheelt bijzonder veel vooral bergaf met los grind op de weg. Op de dezelfde dag haalden we een Columbiaan in die hetzelfde probleem had en nog langzamer ging. Gezamelijk zijn we gaan kamperen bij een boerderij en mochten we eten koken bij een hele aardige Chileen van 76. Hij had daar 2 mooie zalmen hangen waar we heel begerig naar zaten te kijken en over zaten te praten om die te gaan eten in de volgende stad. De volgende dag (regen) waren de zalmen verdwenen, zijn eigen honden hadden ze opgegeten en wat erger was: de goede man was van plan om voor het ontbijt voor ons zalm te bereiden. Que pena! Afin de rest van de dag hebben we goeddeels in regen in gereden en vaak moete wachten op de andere 2. Op een gegeven moment besloten ieder z´n eigen tempo te gaan. Aangezien ik geen zin had om ergens in de regen te kamperen, heb ik voor het donker werd Puyuhuapi gehaald. Helaas heb ik de Reiner en Juan niet meer gezien. Een aantal dagen later heb ik gehoord dat ze nog wel samen reden ongeveer 130 km achter me.

Het eindpunt is in zicht, inmiddels 2100 km op de teller, vanaf hier nog ongeveer 300km naar Bariloche en dat betekent dat ik in Bariloche nog een week heb om andere dingen te doen. Maar het kan best zijn dat ik nog meer ga fietsen maar dan met wat minder bagage b.v. naar San Martin de los Andes. De omgeving van Bariloche is namelijk erg mooi om te fietsen.

Chile Chico - Coihaique

Inmiddels ben ik gearriveerd in Coihaique. De afgelopen dagen scheen de zon en vandaag was er zelfs geen wolkje te zien, het is zelfs warm. Gisteren ben ik met de boot het meer overgestoken en vanuit Puerto Ibanez nog 30 km bergop gefietst totdat ik een hospedaje tegenkwam op een wel zeer mooie plek met werkelijk adembenemend uitzicht op Cerro Castillo, een altijd besneeuwd gebergte met uitstekende rotsen. ´s ochtends bij zonsopkomst heb ik daar een aantal zeer mooie foto´s kunnen nemen. Ik had er geen spijt van de tent niet opgezet te hebben want het had gevroren. Ik was de enige gast en het was erg gezellig met de eigenares en haar zus die met nog wat andere familieleden zo´n beetje het hele gebied daar in bezit heeft. Vanochtend ben ik om 8 uur al op weg gegaan in de vrieskou omdat de eigenares met haar zus naar Coihaique moesten. De zus heeft daar een kraampje met zelfgemaakte artikelen. De eerste 6 km waren bergop met 400m hoogteverschil maar was niet al te zwaar aangezien de weg tot Coihaique volledig geasfalteerd is. Na 30 km kwam ik een bekende tegen, een Duitse fietser die ik eerder in Villa O´Higgins en Cochrane ben tegengekomen. Samen zijn we verder gereden en was ik al na 5 uur fietsen in Coihaique (93 km). Asfalt maakt een groot verschil en 700m dalen. Onderweg waren het landschap en de uitzichten weer geweldig en met een geheel blauwe lucht heel bijzonder aangezien dat hier niet zo vaak voorkomt.

Helaas hebben ze ook hier niet de onderdelen voor de fiets die ik nodig heb, dus moet verder met een te korte ketting en een wat verbogen onderdeel van de versnelling. Het begint nu aardig op te schieten, tot nu toe heb ik 1600 km gefietst en heb er nog 800 te gaan tot aan Bariloche. Ik verheug me al erg op het raften in Futalefeu over 400 km, dat schijnt een van de beste plekken ter wereld te zijn met categorie 4.

Vandaag (dinsdag) ga ik alweer op weg naar het noorden, het eerste stuk in ieder geval samen met Reiner, de Duitse fietser met 10 kilo bagage voor het maken van foto`s en dia`s.

Ik heb nog wat foto`s toegevoegd op http://uk.pg.photos.yahoo.com/ph/rlindhoudt/album?.dir=deb5&.src=ph&store=&prodid=&.done=http%3a//uk.pg.photos.yahoo.com/ph//my_photos

Dit zijn foto`s van El Chalten - Villa O`Higgins - Cochrane - Chile Chico - Coihaique  

Cochrane - Chile Chico

Aangezien het nogal regenachtig was in Cochrane heb ik besloten een zijsprong naar het oosten te maken. Het weer is daar bijna altijd beter achter de bergen. Het is een alternatieve manier om naar Coyhaique te gaan dat weer op de Carretera Austral ligt. De weg naar Chile Chico loopt ongeveer 120 km langs een meer over onverharde weg. Op de kaart lijkt het allemaal makkelijk, maar in de praktijk bleek dat anders. De weg was bar slecht met veel steile hellingen en veel grind. Ik schat dat ik wel 20x een hoogteverschil van 200m heb moeten overbruggen. Soms was het ondoenlijk omdat het achterwiel slipte en moest ik lopen. Ik had nog 1 gelukje, de wind blies hard in de rug en soms werd ik de heuvel opgeblazen. De uitzichten waren schitterend over het turquoise water met daarachter besneeuwde bergen. De laatste 12 km waren downhill en zo arriveerde ik net voor het donker in Chile Chico na 8.5 uur fietsen (110 km, 13 km per uur gemiddeld). Chile Chico is een oase in de pampa. Normaal groeien er geen bomen in de pampa maar daar dus wel doordat er een soort microklimaat heerst.

Vandaag was het een rustdag en tijd om het materiaal weer op orde te brengen. De versnelling was weer verbogen na een val. De plaatselijke fietsenmaker kon het verhelpen en was zo aardig om de zaak ook nog schoon te maken. Helaas brak toen een essentieel deel van de versnelling af en moest het hele ding vervangen worden. Afijn het werkt nu weer, alleen de ketting moet nog een keer worden vervangen. Een leer voor de volgende keer: gebruik nooit 9 versnellingen achter, want ze hebben de onderdelen hier niet en je ketting is ook veel breekbaarder (want smaller), de ketting is al 5x gebroken.

In Zuid-Amerika heeft elk zichzelf respecterend dorp of stad een Plaza de Armas: een park(je) in het centrum met wat bomen, een beeld, paden etc. In Chile Chico is men ook bezig met de constructie van een Plaza. Het leuke is dat het een project van het volk is, waar voornamelijk de vrouwen het zware werk doen zoals cement maken, kruiwagens rijden, tegelen etc. Erg grappig om te zien.

Aangezien Chile Chico vlakbij Argentinie ligt ben ik nog even met de fiets de grens overgestoken naar Los Antiguas om weer eens echt vlees te eten.  Inmiddels is mijn paspoort een stempelboekje geworden met 5 grensovergangen Chili - Argentinie. Morgen ga ik met de boot naar de overkant van het meer en is het nog 115 km naar Coyhaique waar ik maandag hoop aan te komen.

El Chalten - Villa O`Higgins - Cochrane

Het eerste gedeelte van de Carretera is achter de rug. Het viel niet mee om de start van de Carretera Austral te bereiken zonder boot over Lago del Desierto. Om de andere kant te bereiken van het meer was een wandeling van 13 km nodig langs het meer over een pad dat zelfs zonder backpack soms lastig was en steeg soms meer dan 170m. Ik had een drager geregeld voor ongeveer 20 kilo van mijn bagage. Echter ik had nog steeds mijn trailer met 15 kilo en dat was niet te doen tegen de steile hellingen. Na 2 km had ik het heldere idee om van de trailer een backpack te maken door de tas vast te maken aan de trailer met een spin en op mijn rug te nemen. De tas heeft 2 grote lussen zodat ik die om mijn schouders kon doen. Een tweede spin gebruikte ik om de lussen bij elkaar te houden en met wat kleding op mijn schouders kon ik op weg. De 13 km klaarde ik zo in 6 uur met onderweg nog schitterende uitzichten op de Fitz Roy.  Eenmaal aangekomen aan het andere eind van het meer waren daar nog 5 andere fietsers die er 16 uur ! over hadden gedaan met alle bagage. Even later kwamen er paarden om de bagage voor de rest van de trip over te nemen. Het wrange was dat even later ook nog eens de boot aankwam die blijkbaar weer was gemaakt. Daarna ging het 5 km omhoog fiets duwen tot de grens met Chili en vervolgens 15 km fietsen over slechte onverharde weg en waren we (inmiddels 6 fietsers, 2 engelsen, 1 zwitsers, 2 duitsers en ik) om ongeveer 9 uur op de eindbestemming, het huis van de eigenaar van de paarden om daar te eten en te overnachten. Het was een zware maar onvergetelijke dag.  De volgende dag kwam er nog een zwitserse fietser bij. Om 5 uur ging de boot naar Villa O Higgins en duurde 3 uur. Door de harde tegenwind en hoge golven werd het een soort ruige zeetocht, gaaf om op het dek te staan. Vanaf de haven was het nog 7 km fietsen door het donker naar het dorp. We (de 7 fietsers) vonden uiteindelijk een hostel voor ons alleen en hebben met z`n allen heerlijk gekookt en me helemaal volgepropt.

De andere fietsers besloten om nog een dag in het dorp te blijven voor de was etc maar dat vond ik zonde van de tijd dus ben om 12 uur op weg gegaan. Het regende helaas flink bijna het hele stuk maar er waren ook mooie uitzichten, veel gletsjers, watervallen en meren. Tussendoor zag ik ook nog een zeldzame huemel, een klein rendier. Omdat het bleef regenen besloot ik door te rijden tot het eind, 100 km verder in Rio Bravo waar ik weer een boot moest nemen de volgende dag. Het was net donker geworden toen ik aankwam. Gelukkig hoefde ik de tent niet op te zetten en kon slapen in een houten wachthuisje. De volgende ochtend ging de boot om 11 uur naar Puerto Yungay, waar ik lunch (rijst) aangeboden kreeg van een aardige mevrouw, de enige die daar woonde behalve soldaten. Daarna heb ik nog 39 km gefietst deels in de regen totdat ik een huis tegenkwam. Daar mocht ik blijven slapen, soep eten, en kon ik mijn spullen drogen. De volgende dag (gisteren) heb ik nog 87 km gereden tot waar ik nu ben (Cochrane), gelukkig zonder regen en door heel mooi landschap. Er is heel weinig verkeer, nog geen 10 auto`s per dag. De weg vanuit Puerto Yungay naar Cochrane is heel slecht (veel hobbels) en heb aardig last van mijn zitvlak gekregen en weer last van mijn achillespees.

Op dit moment typ ik dit op een PC op het vliegveld van Cochrane die ik even mag gebruiken. Ik mag misschien mee met een rondvlucht met een vliegtuig dat het gebied in kaart (3D) moet brengen met een laser-apparaat. Ze willen hier ergens een stuwdam gaan maken en deze info helpt om te bepalen waar de stuwdam moet komen. Helaas gaat de vlucht niet door. Het is hier bijna continu turbulent en slecht weer in de bergen en de piloot is bang dat ik moet overgeven. Mijn SmartGlobe en Walibi ervaring mag niet baten. 

El Chalten

Een tegenvaller: de boot over Lago del Desierto is al dagen stuk en is niet zo makkelijk te repareren in zo´n afgelegen gebied. Zonder de boot moet je 12 km wandelen over een slecht toegankelijk pad voor de fiets. Ik probeer een drager te regelen voor mijn bagage. Maar dan is er ook daarna nog een stuk van 20 km te overbruggen waarvoor ik een paard moet regelen. En dat gaat ook moeilijk omdat dat aan Chileense kant gebeurt waar moeilijk mee te communiceren is, via via en 1x per dag via radio om 9 PM en dan moet  ik ook om 1 PM vrijdag om het meer zijn gelopen met fiets. De paarden gaan maar 1x op vrijdag om 1 PM. En daarna is er de boot die eens per week vaart op zaterdag om 5 PM. Kortom een hele logistieke operatie.

Gisteren naar de Fitz Roy uitzichtpunt gelopen, een vrij zware wandeling van 3 uur. Helaas het sneeuwde daar een beetje dus geen Fitz Roy gezien, alleen onderweg vaag. Vandaag is het wel helder. Ook vanuit El Chalten is de Fitz Roy goed te zien dus heb wel mooie foto´s.

In El Chalten krijg je een beetje dat pioniers (final frontier) gevoel wat versterkt wordt door die logistieke onderneming. Het is hier een stuk mooier dan in El Calafate.

El Calafate

Eindelijk, de versnellingen van de bike doen het weer. Daar zat ik even flink mee in m´n maag nadat de nieuwe ketting gisteren brak. Het lag aan een bepaald deel van de versnelling dat was verbogen. Dat is nu rechtgezet wat een beetje tricky was aangezien dat deel kan breken en ze hier dat onderdeel niet hebben. Voor de reparatie mocht ik zelf bepalen wat het kostte dus heb ´m een goede fles Argentijnse wijn uit Mendoza gegeven (Las Terrazas uit 2003). Ik heb inmiddels ook een Nederlandse vlag laten maken bij een stoffenzaak dus die wappert straks boven de Zweedse.

Het was niet echt een straf om even uit te blazen in Calafate. Er zijn een hoop (o.a. outdoor) shops hier en het eten is goed, vooral de Argentijnse lomo (ossenhaas). Zo meteen ga ik wederom naar de Tenedor libre, je mag dan onbeperkt eten van vlees, salades toetjes etc. voor ongeveer 6 euro, geen geld dus. Deze Tenedor Libre heeft ook nog wat Chinees voer wat ook wel lekker is en ik verheug me op de heerlijke slagroom na.

Morgenochtend vroeg (7.30 uur) ga ik met de bus naar El Chalten. Donderdag wat hiken bij de Fitz Roy en vrijdag waarschijnlijk weer op de fiets.

Ik heb de foto´s kunnen comprimeren en er staan er nu een hoop meer op http://uk.pg.photos.yahoo.com/ph/rlindhoudt/album?.dir=e1d0&.src=ph&store=&prodid=&.done=http%3a//uk.pg.photos.yahoo.com/ph//my_photos

Perito Moreno

Ola,

Gisteren naar de Perito Moreno geweest. Dit is een gletsjer met hoofdletter G, 14 km lang, 2.5 km breed en 50m hoog. De gletsjer komt uit in een meer en regelmatig vallen er brokken ijs ter grootte van een flatgebouw in het water met enorm kabaal. Op de volgende link heb ik een foto staan: http://uk.pg.photos.yahoo.com/ph/rlindhoudt/album?.dir=e1d0&.src=ph&store=&prodid=&.done=http%3a//uk.pg.photos.yahoo.com/ph//my_photos

Ook staat er een foto van Torres del Paine en van de mannen van de policia.

Vandaag ben ik nog steeds aan het uitrusten van de afgelopen fietsdagen, morgen ga ik naar El Chalten met de bus om een beetje te hiken bij de Fitz Roy, een bekende imposante berg van 3440m. Vrijdag begint de tocht naar de Carretera Austral. De eerste dag is 40 km fietsen over onverharde weg, dan met een boot over Lago del Desierto, dan 20 km hiken (bagage via een paard) en vervolgens een boottocht naar Villa O´Higgins alwaar de Carretera Austral echt begint.

Puerto Natales - Torres del Paine - Calafate

Wauw, een paar dagen verder en een hoop gebeurd. De kilometerteller staat inmiddels op 1000 in 10 dagen fietsen. Het was niet makkelijk. Vanaf Puerto Natales eerst 62 km ripio met lastige klimmetjes tot Cerro Castillo dat 56 km van het nationaal park Torres del Paine ligt. Torres del Paine ligt echter niet op de route en omdat ik al erg moe was na zoveel dagen achter elkaar fietsen besloot ik vanaf daar met de bus naar het park te rijden. ´s avonds werd ik behoorlijk misselijk, waarschijnlijk door het eten van een blik perzikken in Cerro Castillo waarop ik besloot het maar aan de konijnen te voeren, hopelijk kunnen zij er wel tegen. Het luchtte mij in ieder geval op. De volgende dag maar in mijn tent blijven liggen totdat ik me wat beter voelde. Om 2 uur ging het wel weer en besloot naar de Base de Torres te wandelen, een wandeling van 3 uur met ongeveer 600-700m hoogteverschil naar het uitkijkpunt op de Torres met als beloning een spectaculair gezicht op 3 enorme rotspilaren rondom een meertje. Vanaf de mini-gletsjers op de steile rotsen vullen diverse watervalletjes het meer. Er staat daar zoveel wind dat je gezandstraald wordt. Op de terugweg kwam ik nog een oude bekende tegen uit Ushuaia (de Australische van 56). Ik besloot mijn maag weer wat inhoud te geven in het superdeluxe restaurant (Torres is erg toeristisch). Voor $40 heb je een een all-you-can-eat lopend buffet, maar ik had aan een schotel voor de helft van de prijs genoeg.

De volgende dag maar weer op de fiets gestapt terug richting Cerro Castillo. Tussendoor nog 2x op m´n plaat gegaan, de 1e keer met wat schrammen no mas, ripio :-( Na Cerro Castillo kwam ik weer in Argentinie terecht. Na nog wat ripio eindelijk weer geasfalteerde weg en ... er bestaat ook meewind in Patagonie! Ongeveer 30km hoefde ik niet te trappen en reed ik tussen 30-55 km per uur. Met een heerlijk zonnetje, niemand om je heen en links het nationaal park Los Glaciares (Calafate) in de verte was dat echt genieten geblazen. Na 125 km bij de afsplitsing naar Calafate waar de ripio weer begint besluit ik te stoppen. Ik probeerde eerst te kamperen bij een Estancia (boerderij) maar de senora vertelde me dat mijn voorgangers het verpest hadden door troep achter te laten. Ze zou een echtscheiding krijgen als ze me toch toeliet. Nou dat wilde ik haar niet aandoen, want geen senor die haar nog zou willen ook niet met bandera por patria. Dus maar bij het politiestation geprobeerd en daar hadden ze wel bed over. Zelfs eten en wijn, dus het werd nog gezellig aan tafel met de commissaris en zijn kornuiten. Even daarvoor hadden ze 3 mannen binnengebracht die ruzie hadden gemaakt. 1 daarvan had in beschonken toestand een oud karabijn (zonder kogels) gericht op de andere 2. Dit is zo´n beetje het enige dat kan gebeuren in een provincie (Santa Cruz) die net zo groot is als Frankrijk met 100.000 inwoners waarvan de meeste in Rio Gallegos wonen.

De volgende dag (vandaag dus) op de fiets gestapt voor nog eens 68 km ripio. Op de allerlaatste steile klim breekt ineens de ketting, einde oefening dacht ik want zoiets had ik niet eerder gerepareerd, wel een keer gezien. Gelukkig lukte het me om de ketting met een nieuwe schakel te repareren en kon ik weer verder. Probleem met deze ketting is dat hij 1 mm te dik is, in Punta Arenas hebben ze me de verkeerde verkocht en het let heel nauw aangezien er 9 versnellingen achter zijn die heel dicht op elkaar zitten. Daardoor wisselt de ketting ook vaak van versnelling. Hier in Calafate hebben ze gelukkig wel een goede ketting heb ik inmiddels geinformeerd dus hopelijk gaat het dan beter want met de Carretera Austral met alleen ripio in aantocht moet het materiaal perfect zijn. Afijn na 100 km, met tegenwind, bergop, bijna zonder water, een gezwollen achilles-hiel (gestoten) hou ik het op 70 km van Calafate voor gezien en krijg een lift van Juan Carlos (volgens mij heten ze hier allemaal zo) naar Calafate. Hij had geen water voor me. Ik kom anders ook in tijdnood. Om via El Chalten naar de Carretera Austral in Chili te komen is er maar 1 boot per week op zaterdag over het meer Lago O´Higgins en die wil ik wel halen volgende week. Het wordt dus ook bussen van El Calafate naar El Chalten over 225 km waarvan 185 km ripio. Jammer maar helaas, ik heb gewoon niet voldoende tijd, van de baas kreeg ik niet meer vakantie :-(

Morgen staat een bezoek aan de beroemdste gletsjer van Patagonie op het programma: de Perito Moreno.

Hasta pronto. Waarschijnlijk doe ik nog 1 update voordat ik vertrek naar El Chalten en de Carretera Austral. Dan zal ik waarschijnlijk een hele tijd geen updates kunnen doen. Misschien in Cochrane (Chili). De route is: El Chalten - Villa O´Higgins - Cochrane - Coihaque - Futalefeu - Esquel - Bolson - Bariloche. Dit moet het mooiste deel van de fietsroute zijn waarvoor ik ook meer tijd wil uittrekken, niet meer 100km per dag en meer rustdagen. Raften in Futalefeu schijnt helemaal geweldig te zijn volgens de gepensioneerde Amerikaan uit Colorado/Chili.

Punta Arenas - Puerto Natales

Inmiddels in Puerto Natales aanbeland na 250 km!

Nou weet ik wat bedoeld wordt met Patagonische tegenwind. Maar eerst iets over het Pinguin eiland in Punta Arenas. Dat was ongeveer 2 uur varen met dezelfde veerboot als Porvenir - Punta Arenas naar een eiland Magdalena, een natuurmoment waar 100.000 pinguins waren gestald. Met zoveel pinguins op een kluitjes rook het net als in Blijdorp. De eerste worp met mijn bowling bal was meteen raak en goed voor 67 punten. Na een uur moesten we alweer terug.  

De volgende ochtend om 9 uur vertrokken, de wind schuin tegen de hele weg. Onderweg kwam ik `Monumento al viento`tegen, oftewel een monument voor de wind, 4 ijzeren palen met een ronde knoop bovenop. Het had beter een monument voor de slachtoffers van de wind kunnen zijn (arme ik). Echter het was nog niets vergeleken met wat nog komen moest. De volgende dag was een stuk van 38 km pal tegenwind, ik schat windkracht 6-7 waar ik 4 uur over deed met rust erbij. Soms kon ik niet harder dan 7 km per uur en waaide ik bijna van m`n fiets. Na 85 km bereikte ik Hotel Rio Rubens. Je leert hier goed je krachten te verdelen, daardoor was ik nog redelijk fris maar wel hongerig. Ondanks de 3 personeelsleden was het hotel niet in gebruik en geen bedden beschikbaar, wel hutten. Er was ook al geen drinkbaar water, alleen fanta en bier en ik had helemaal niets meer. Eten hadden ze ook al niet, maar na enig aandringen toch 1 schnitzel met patat. Een gepensioneerd amerikaans stel uit Colorado die de helft van het jaar in Chili woont vlakbij Puerto Montt nodigde me uit om in hun hut te slapen aangezien er toch 2 vrije kamers waren. Dat sloeg ik niet af natuurlijk. Heerlijk bij het open haardvuur na een dag met kou en wind. Het stel had al heel wat landen (56) gezien in de wereld, deels met een eigen zeilboot die ze inmiddels hadden verkocht. Mooie verhalen over Tibet, India en hoe ze eens waren beschoten in Honduras toen hun vliegtuigje gekaapt dreigde te worden.   

De 3e dag naar Puerto Natales was gelukkig nog maar 65 km en niet zo ontzettend veel wind meer. Het was een mooie dag om te fietsen met constant de bergen met gletjers rond Puerto Natales in zicht en te weten dat dat het doel is. Puerto Natales is heel mooi gelegen aan het water en populair vanwege het nabijgelegen meest bekende park van Patagonia: Torres del Paine wat hier 100km vandaan ligt.  Ik kwam rond 1 uur aan dus plenty of time. Heerlijk pizza gegeten en via een tip van backpackers zit ik in een soort familie hostal in een prive kamertje voor 4000 pesos (ongeveer 8 euro). Morgen rijd ik waarschijnlijk al richting het park met de fiets om daar te overnachten. Ik ga dan ook 1 dag hiken om de Torres te zien, De Torres zijn 3 granieten torens die hoog boven de rest uitsteken. Het mooist zou zijn als ik het park in noordelijke richting kon verlaten naar Calefate (Argentinie). Er is een pad dat ook nog bijna langs de Perito Moreno (meest bekende gletsjer van Patagonie) gaat maar helaas geen douane. Erg jammer want dit scheelt veel kilometers, tijd en rijden door saaie pampa landschap :-( Ik zou het bijna willen riskeren om even illegaal te zijn en `ikke domme buitenlander zijn` te spelen. Maar ik weet niet hoe streng ze zijn.

Het duurt nu wel even tot de volgende update in El Calefate. Ik schat een dag of 6.  Eigenlijk gaat het dus best goed met 700 km in 7 dagen fietsen, zeker gezien het feit dat ik sinds augustus vorig jaar niet op een fiets heb gezeten.

Hasta luego!

Rio Grande - Punta Arenas

Inmiddels aanbeland in Punta Arenas en dus ook in Chili. Het was me wel een tochtje met o.a. 160 km Ripio, maar ik had geluk, de zon scheen en de wind was deels in de rug, terwijl die normaal op dat stuk tegen is. Daarom kon ik er een dag korter over doen. Echter gisteren liep dat geluk ten einde, 20 km voor Porvenir brak een tandwiel van de versnelling en kon ik niet verder rijden. Ik heb wel reservemateriaal bij me maar niet alle tools om het te vervangen. Na 1.5 uur kon ik mee met een camioneta van een Chileen die me naar de haven van Porvenir bracht. Aardige mensen die Chilenen, onderweg kreeg ik bij een werk-aan-de-weg-kamp vers gebakken brood met mora (bramenjam) toen ik om water vroeg. De boot vertrok om 19.00 uur uit Porvenir (vaart 1x per dag) en om 21.30 uur was ik in Punta Arenas. Een andere Chileen was zo aardig om mij en m´n spullen naar het centrum van Punta Arenas te brengen. Na even zoeken vond ik hostal La Luna (tip van een Nederlander op de boot), een heel rustig hostal met 2 andere toeristen, heerlijk geslapen dus in een kamer voor mezelf. Het is alsof ik een familie terecht ben gekomen, ze doen echt alles voor me. Zo meteen ga ik naar de fietsenmaker hier dichtbij en vanmiddag naar het pinguin-eiland Magdalena met 100.000 pinguins, moet gaaf zijn. Tot later.

Ushuaia - Rio Grande

Ola gente,

De eerste 230km in 2 dagen zitten erop en ik ben nu
aanbeland in Rio Grande, de grootste stad op Vuurland
volgens mij, niet al te bijzonder. Niet alleen de wind
is een uitdaging maar ook de ripio, oftewel de
onverharde wegen. De eerste dag kwam ik een pas van
400m tegen en 25km ripio die over 2 maanden wel
verhard is.
Grappig was dat onderweg een busje stopte om een foto
van mij te maken, echt lachen. Veel (vracht)auto´s
toeteren naar je als groet. De tent opgezet bij een
camping aan een meer waar verder niemand was. Een
heerlijke rustig avond dacht ik, maar de Nederlanders
komen echt overal, een stel uit Lelystad dat van
Santiago naar Punta Arenas was gefietst en nu onderweg
was naar Ushuaia met de 4wd met daarin de fietsen
dacht ook een eenzame camping gevonden te hebben, dus
niet.
De volgende dag kwam ik Alain uit Belgie (Leuven)
tegen, van een Australische vrouw had ik al gehoord
dat ie onderweg was, dus ik begroette hem ongeveer
zoals Stanley bij Livingstone ´you must be Alan´
Hij was aardig verrast en nog meer toen ik zei dat ik
uit Holland kwam. Ik rijd namelijk nog steeds onder
Zweedse vlag en moet nog een Nederlandse zien te
vinden. Hij was zo aardig om mij zijn kaarten van
Patagonie te geven, hij heeft ze niet meer nodig, ze
zijn beter dan die van Magnus en ik had die van Chili
nog niet.
Ik slaap nu in een private room in een hostal
Argentino en ben knap moe door het laatste stuk van 15
km tegenwind, ik denk dat ik niet goed heb gegeten en
heb nu ander voedsel gekocht wat meer vloeibaar is.

Bij het afscheid kwamen we ook nog een stel tegen dat
van Alaska naar Ushuaia was gereden. Als je denkt dat
je wat bijzonders doet ;-)
Over 3 dagen hoop ik in Punta Arenas te zijn, het kan
ook later zijn als ik besluit rust te nemen. Vanaf
daar kan ik pas weer mailen. In Punta Arenas neem ik
sowieso een rustdag om de pinguins de bekijken. Ik
moet nog ergens een bowling bal op de kop zien te
tikken.

Ik hoop dat het allemaal goed gaat in dat kleine
landje aan de overkant van de oceaan. Hoe hebben onze
schaatsers het gedaan?

Hasta pronto